Niektóre lektury przychodzą do czytelnika jak rozmowa, na którą długo nie było czasu. Nie domagają się uwagi, nie proszą o fluktuacje emocji, nie obiecują przemiany. Po prostu są. Zostawiają odrobinę ciepła w okolicach serca. „Trzysta kilometrów miłości” Agaty Przybyłek to właśnie taki cichy towarzysz — opowieść, która nie burzy porządku dnia, lecz powoli przesuwa jego akcenty, wlewając w serce nadzieję na zmianę.To powieść o uczuciu zmęczonym jeszcze zanim zdąży się rozwinąć. O miłości z oddali, która nie rodzi się w uniesieniu, lecz w przerwie między jednym obowiązkiem a drugim. Jakby ktoś zostawił uchylone drzwi w pokoju, do którego od dawna się nie zagląda... I nagle wpada tam przeciąg, niosąc zapach morskiej bryzy i papieru. Motyw zagubionego różowego notatnika jest tu czymś więcej niż fabularnym pretekstem. To znak od fortuny. Artefakt staje się materią pamięci, zapisem tego, co głośno niewypowiedziane. Jakby bohaterowie mogli spotkać się dopiero wtedy, gdy jedno z nich zostawiło na brzegu własne wnętrze — bez ochrony, bez kontroli, wystawione na cudzą ocenę.Laura i Gabriel nie wchodzą w tę historię jak postacie z romansu. Raczej dryfują ku sobie na trawie wyobrażeń, niepewni, obciążeni, jakby każde z nich niosło w kieszeniach kamienie cudzych oczekiwań. Ich proza codzienności to rytm powtórzeń, lojalności wobec bliskich i decyzji, które dawno przestały być ich wyborem. Uczucie nie jest tu nagrodą, lecz zakłóceniem delikatnym jak skrzydła motyla, ale nieodwracalnym. Trzysta kilometrów między nimi nie mierzy się w odległości. To przestrzeń utkana z permanentnego lęku przed zmianą, z przywiązania do znanych ról, z cichego przekonania, że na własne pragnienia jest już odrobinę za późno.Autorka prowadzi tę metaforę konsekwentnie, pozwalając, by dystans stawał się stanem wewnętrznym, a nie geograficznym. Ta refleksyjna powieść mówi wiele o poświęceniu, ale nie celebruje go. Przygląda się mu z dystansu, jak czemuś, co bywa wygodnym schronieniem przed ryzykiem i jego ceną. Wskazuje, że odpowiedzialność potrafi być formą eskapizmu, a lojalność, jeśli trwa zbyt długo, może zacząć przypominać zdradę obietnicy wobec samego siebie. Najmocniejsze w tej powieści są momenty, w których pozornie nic się nie dzieje. Pauzy. Zawieszenia. Te fragmenty, gdzie uczucia nie mają jeszcze imienia, a ostateczne decyzje nie zapadły. Przybyłek pisze o nich z wyczuciem, nie zagęszczając znaczeń, pozwalając czytelnikowi samodzielnie wypełnić znaczeniem przestrzeń sączącą się między słowami. Czytając „Trzysta kilometrów miłości”, nie czułam wzruszenia w klasycznym sensie. Czułam powolne osiadanie myśli postaci. Jakby historia zostawiała osad, który nie znika po przeczytaniu ostatniego akapitu. To uczucie znane tym, którzy długo byli „rozsądni”, „odpowiedzialni”, „silni” — i zapomnieli, jak brzmi własny głos, gdy mówi o realizacji własnych pragnień. To opowieść o możliwości. O tym, że nawet po długich latach trwania w cudzych historiach można jeszcze odnaleźć fragment swojej — zapisany drobnym pismem, trochę wyblakły, ale wciąż czytelny.„Trzysta kilometrów miłości” nie domaga się deklaracji. Wystarczy, że zostaje niczym ślad stóp na mokrym piasku — zanim przypływ zdecyduje, co z nim ostatecznie zrobić. Będzie odpowiednia dla tych, którzy lubią zanurzać się w opowieściach formalnie lekkich, lekko przewidywalnych, a jednocześnie niosących w podarunku ciężar spraw naprawdę trudnych, nad którymi warto się pochylić. Dla czytelników, którzy wiedzą, że kluczowe decyzje nie zapadają w dramatycznych momentach, lecz w ciszy — pomiędzy tym, co trzeba, a tym, o czym się marzy. Dla tych, którzy rozpoznają w odpowiedzialności za bliźniego nie tylko cnotę, ale i wysoką cenę, a w bezbrzeżnej tęsknocie za prawdziwym uczuciem — coś więcej niż romantyczną iluzję.„Trzysta kilometrów miłości” nie przekonuje, nie poucza, nie obiecuje szczęśliwego rozwiązania jako nagrody za cierpliwość. Sugeruje — z delikatnością właściwą rzeczom istotnym, że życiem nie rządzi przypadek.

Książki @agata_przybylek znam, sporo ich przeczytałam i zwyczajnie lubię styl autorki. Kiedy zobaczyłam, że jej kolejne dzieło dzieje się nad morzem i to jeszcze w moich okolicach, wiedziałam, że dla tej pozycji rzucę wszystko. Grzybowo, mała wioska nieopodal Kołobrzegu, to właśnie tam wszystko się zaczyna. Gabriel znajduje pamiętnik, a jego życiową misją jest odnalezienie jego właścicielki. Niestety, to wcale nie jest proste zadanie. Równoległe poznajemy życie Laury, owej dziewczyny od zguby, która bardzo przeżywa, że zgubiła swój sekretnik, w którym zapisuje najskrytsze myśli. Poznanie się tych dwoje, przez e-mail, to coś, co zapamiętają do końca życia. @agata_przybylek stworzyła historię, która nie jest kolorowana na siłę. Zarówno Gabriel, jak i Laura mają swoje życie, które nie jest idealne. Dziewczyna sama wychowuje siostrę i jej niepełnosprawną córkę, natomiast mężczyzna, cóż… sprawdźcie sami, co tam u niego 🤫 Autorka pięknie kreśli nadmorski krajobraz. Pokazuje nam jak Gabriel razem z Sewerynem spacerują po wybrzeżu. Opisuje nam to cudowne miejsce. Dzięki niej chcę wybrać się do Grzybowa. Kto obserwuje mnie dłużej, wie doskonale, że najwięcej nadmorskich zdjęć na moim story pochodzi właśnie z zatłoczonego Kołobrzegu, może czas zmienić miejsce i pojechać nad Bałtyk kilka kilometrów dalej? To wszystko zasługa @agata_przybylek ❤️ Ta historia nie jest łatwa. Pokazuje, że miłość na odległość to wyrzeczenia, ciągłe podróże i tęsknota za drugą osobą, a pomiędzy tym wszystkim jest prawdziwe życie, na miejscu. Podoba mi się to, że mamy tutaj tak dużo rozmów pary, dzięki czemu poznajemy ich dużo lepiej, znamy ich najskrytsze myśli i pragnienia. Mocno im kibicowałam i kiedy już myślałam, że wszystko idzie w dobrą stronę, okazało się, że jedno wydarzenie może zburzyć wszystko, przez co wszystkie plany i marzenia runęły jak domek z kart. Ale cóż, życie idzie dalej, prawda? Nie spodziewałam się, że autorka pójdzie w tę stronę, w którą poszła. Nie myślałam, że potrzaska serce swojego odbiorcy, żeby podkładać je na nowo. Jeśli szukacie ciepłej opowieści, która pokaże Wam różne zakamarki miłości, trafiliście idealnie. Czytajcie!